Użyj przesłanych portretów jako odniesienia tożsamości, a zdjęcia referencyjnego wyłącznie jako odniesienia dla kompozycji, pozy, ubioru i stylu plakatu filmowego. Twarze ze zdjęcia referencyjnego nie mogą być używane jako źródło tożsamości i nie wolno ich kopiować ani zastępować nimi twarzy przesłanych osób.
Wygeneruj wysoce realistyczny, pionowy portret kompozytowy pary w stylu plakatu filmowego. Obraz wykorzystuje pionowo warstwową, podwójną kompozycję, a nie ujęcie obok siebie ani prosty podział ekranu góra-dół.
Górna część zajmuje około dwóch trzecich wysokości obrazu i musi jednocześnie zawierać dwa niezależne, wyraźne i zachowujące podobne proporcje duże zbliżenia: zbliżenie mężczyzny w lewym górnym rogu oraz zbliżenie kobiety w prawym górnym rogu. Każde zbliżenie zajmuje około połowy szerokości górnej części, z podobną wielkością twarzy oraz w pełni widocznymi konturami głowy i ramion. Zarówno zbliżenie mężczyzny, jak i kobiety powinno naturalnie rozciągać się od góry kadru do środka, wtapiając się w dolną warstwę postaci poprzez zamglenie i miękkie przenikanie; nie generuj tylko jednej dużej twarzy kobiecej rozciągającej się na cały kadr i nie dopuść do zniknięcia zbliżenia mężczyzny.
Dolna część składa się z warstwowej grupy postaci tej samej pary (przód-tył), wyśrodkowanej w kadrze: kobieta stoi bezpośrednio za mężczyzną, przodem do kamery, z dłońmi spoczywającymi naturalnie na lewym i prawym ramieniu mężczyzny, z wyraźnie widocznymi dłońmi i palcami w naturalnym geście; mężczyzna znajduje się z przodu, na środku przed kobietą, w niskiej pozycji siedzącej, przodem do kamery, z głową umieszczoną przed tułowiem kobiety, patrząc spokojnie przed siebie z opanowaniem i powagą. Mężczyzna i kobieta nie mogą stać obok siebie, mężczyzna nie może krzyżować ramion, a kobieta nie może opierać rąk na sobie ani trzymać ich swobodnie opuszczonych po bokach.
Przesłane zdjęcie kobiety służy wyłącznie do zachowania tożsamości kobiety, a przesłane zdjęcie mężczyzny służy wyłącznie do zachowania tożsamości mężczyzny. Zbliżenie kobiety u góry i stojąca kobieta na dole muszą przedstawiać tę samą kobietę; zbliżenie mężczyzny u góry i siedzący na pierwszym planie mężczyzna na dole muszą przedstawiać tego samego mężczyznę. Zachowaj oryginalne kształty twarzy, kształty oczu, rozstaw oczu, kształty nosa, usta, linie żuchwy, linie włosów, odcienie skóry, naturalny wygląd adekwatny do wieku oraz charakterystyczne rysy twarzy obojga osób. Jakość obrazu można podnieść poprzez dopracowany makijaż, stylizację fryzury, ubiór i oświetlenie, ale nie zmieniaj ich prawdziwej tożsamości i nie przekształcaj zwykłych ludzi w nieznane twarze celebrytów, influencerów czy modeli.
Kobieta ma na sobie elegancką, ciemnoniebieską sukienkę bez rękawów, zachowując realistyczne i naturalne proporcje ciała, w połączeniu z delikatnym makijażem, który nie zmienia nadmiernie rysów twarzy, oraz prostymi kolczykami. Mężczyzna ma na sobie koszulę w kolorze ciemnej zieleni lub leśnej zieleni, staranną fryzurę, zachowując autentyczne kontury twarzy i naturalną budowę ciała. Ubiór i stylizacja nawiązują do ogólnego klimatu zdjęcia referencyjnego, ale twarze muszą być odwzorowane wyłącznie na podstawie przesłanych zdjęć.
Zastosuj perspektywę portretową z użyciem średniego teleobiektywu, płytką głębię ostrości i miękkie, rozproszone światło w całym kadrze. Tło stanowi zamglony gradient ciemnego błękitu i szarości, w który łagodnie wtapiają się krawędzie postaci. Naturalne, przezroczyste przenikanie łączy dwa górne zbliżenia z dolną warstwą postaci, tworząc spójny plakat filmowy zamiast ostrego, poziomego cięcia. Odcienie skóry są realistyczne i subtelne, z zachowaniem naturalnej tekstury skóry. Atmosfera jest cicha, romantyczna i lekko melancholijna, podkreślająca emocjonalną więź między nimi.
Negatywne ograniczenia: wygenerowanie tylko jednej dużej twarzy na górze, brakujące zbliżenie mężczyzny, postaci ustawione obok siebie, mężczyzna krzyżujący ramiona, opuszczone dłonie kobiety, nieprawidłowe ułożenie rąk kobiety, ostre poziome cięcia dzielące ekran, niespójna tożsamość na przestrzeni czterech postaci, nierozpoznawalne/nowe twarze, zamiana twarzy, nadmierne upiększanie, zmieniony kształt twarzy, modyfikacja sylwetki na modłę modeli, rozmyte twarze, zasłonięte twarze, dodatkowe postacie, powielone postacie, zniekształcone palce, tekst, znaki wodne, logotypy.
podwójna ekspozycjaportret parykinowy
