Dzikie śluby

Wykorzystaj mężczyznę i kobietę ze zdjęcia referencyjnego jako jedyne osoby. Ściśle zachowaj rysy twarzy, fryzury, odcienie skóry, wiek i cechy płciowe obojga; nie zamieniaj ani nie mieszaj tożsamości. Czarno-biała fotografia ślubna na dziczy. Na rozległej, pustej łące mężczyzna stoi po lewej stronie, w czarnym smokingu, białej koszuli i czarnej muszce; kobieta stoi po prawej, w białej sukni ślubnej z naturalnie opadającą spódnicą i rozcięciem. Oboje powoli idą w przeciwnych kierunkach, ich ciała się od siebie oddalają, ale dłonie pośrodku wciąż są złączone, tworząc wyraźną więź emocjonalną. Mężczyzna i kobieta lekko się oglądają; scena jest romantyczna, cicha i ma filmowy, narracyjny charakter. Zgodnie z oryginalnym szablonem zastosuj kompozycję całej sylwetki z otoczeniem, z w pełni widocznymi głowami, ciałami, rąbkiem sukni ślubnej i stopami obu osób. Postacie zajmują około 55%–65% wysokości kadru i około 65%–75% jego szerokości, a horyzont znajduje się w górnej środkowej części kadru. Zachowaj u góry pochmurne niebo, z tyłu widoczne niskie wzgórza, a na dole grunt łąki, nadając otoczeniu poczucie przestrzeni, ale postacie nie mogą zmaleć do dalekich sylwetek. Srebrnoszare czarno-białe tony, miękkie światło pochmurnego dnia, naturalny satynowy połysk sukni ślubnej, wyraźnie zarysowany czarny smoking, drobne ziarno filmowe, jakość wysokiej klasy magazynu ślubnego i filmu artystycznego. Zakaz tekstu, tytułów, logo, ramek i znaków wodnych. Unikaj zbliżeń do pasa, postaci wypełniających cały kadr, ekstremalnie dalekich ujęć, zbyt małych postaci, ucięcia sukni ślubnej lub stóp, braku trzymania się za ręce, zdeformowanych ramion, rozmytych twarzy, zmiany tożsamości lub pojawienia się innych osób.