Ucieczka w neonach

Ściśle zachowaj w pełni identyczną strukturę twarzy, kontur twarzy i proporcje kości twarzy osoby wejściowej; nie modyfikuj kształtu oczu, nosa, ust, szczęki ani żadnej innej cechy twarzy; względne położenie cech musi odpowiadać oryginalnemu obrazowi jeden do jednego, bez rozciągania, ściskania i przekształcania, tak aby osoba była wyraźnie rozpoznawalna jako ta sama. Główny pomysł to pewny siebie spacer po złamanym sercu: mężczyzna w dopasowanym czarnym garniturze z białą koszulą z lekko rozpiętym kołnierzykiem, w czarnych spodniach i skórzanych butach, długim krokiem idzie naprzód mokrą ulicą w monsunową noc w Mumbaju, z głową lekko uniesioną i odwróconą w bok, z pewnym siebie uśmiechem w kąciku ust, lewa ręka swobodnie się kołysze, prawa w kieszeni, jego postawa jest niespieszna. Na ziemi na pierwszym planie leży ogromna rzeźba z lodu przedstawiająca rozbite czerwone serce o lodowej fakturze, z kropelkami wody skroplonymi na powierzchni, delikatnie połyskująca w świetle latarni; w tle widać rozmytą sylwetkę kobiety odwróconej plecami, szczupłej, stojącej w kurtynie deszczu, z wyraźnie rozpoznawalnym zarysem. Otoczenie to ulica w centrum Mumbaju, jezdnia mokra i odbijająca światło, neonowe szyldy po obu stronach rzucają przeplatające się poświaty ciepłej żółci i różu, krople deszczu tworzą w powietrzu dynamiczne smugi, wiatr unosi poły marynarki mężczyzny. Kamera stosuje kompozycję na wysokości oczu w ujęciu trzy czwarte, z mężczyzną po prawej stronie kadru; tło jest umiarkowanie rozmyte, lecz zachowuje zarys sylwetki kobiety; jest dużo światła z latarni i neonów, a obraz ma filmowy, realistyczny styl, szczegóły w wysokiej rozdzielczości i silny kontrast kolorystyczny, w którym śnieżna biel i neonowa żółć tworzą zderzenie w deszczową noc, unikając zbyt ciemnego obrazu, z realną logiką światła i cienia, jakość HD 8K.