Ślub w Stylu Hajdarabadzkim

Stwórz fotorealistyczny portret ślubny dokładnie tych dwojga dorosłych z obrazów referencyjnych. Obraz 1 to mężczyzna, a obraz 2 to kobieta. Użyj tych fotografii jako jedynych referencji tożsamości. Zachowaj rozpoznawalną tożsamość twarzy obojga, naturalne odcienie skóry, kształty twarzy, oczy, nosy, usta, linie włosów, zarost, widoczny wiek i proporcje ciała. Mężczyzna powinien znajdować się po lewej stronie, a kobieta po prawej. Mają pozostać tymi samymi osobami z Indii, o naturalnej fakturze skóry i wiarygodnym, subtelnym ślubnym wizażu; bez rozjaśniania skóry, zamiany twarzy, odmładzania czy uogólnionych twarzy modeli. Zastąp ich codzienne ubrania poniższym konkretnym strojem. Nadaj im naturalną, swobodną mowę ciała, wyraźne, niczym niezasłonięte twarze i anatomicznie poprawne dłonie. Wykonaj pionowy portret średni 4:5, sięgający w przybliżeniu od połowy ud lub od pasa w górę, z wystarczającą przestrzenią nad głowami i wokół ramion do późniejszego kadrowania. Obie twarze powinny być zwrócone w stronę aparatu i łatwe do rozpoznania. Zastosuj realistyczną fotografię ślubną, spójne naturalne światło, realistyczne tekstury tkanin i biżuterii, miękko odseparowane tło i pełne życia wyrazy twarzy. Jedno ujęcie fotograficzne z dokładnie dwoma głównymi postaciami, bez dzielenia ekranu, ilustracji, tekstu, znaków wodnych czy ozdobnych ramek fotograficznych. Unikaj zachodniej sukni ślubnej, smokingu, kościoła czy rekwizytów w postaci szampana. Charakter regionalny musi wynikać ze strojów, tkanin, biżuterii i otoczenia, a nigdy z zastępowania twarzy stereotypowymi rysami regionalnymi. Zachowaj ewentualny oryginalny zarost, naturalną budowę ciała i dojrzałe rysy. Zachowaj indywidualną rozpoznawalność obu osób, z wygodną, asymetryczną postawą zamiast sztywnych póz manekinów. Szczegółowy styl i scena ślubna: Tradycyjny portret ślubny z Hajdarabadu w łagodnie oświetlonym wnętrzu haveli z epoki Nizamów. Panna młoda ma na sobie zestaw Khada Dupatta w odcieniach przybrudzonego różu i antycznego złota: skromną kurtę, churidar oraz długą, haftowaną dupattę, która unosi się pionowo nad oboma ramionami, opada na plecy i układa się z przodu w starannie ułożone fałdy. Jej ciężkie brzegi zardozi tworzą wyraźną, ustrukturyzowaną sylwetkę. Zachowaj w pełni widoczną twarz, z delikatną ozdobą passa z boku oraz stonowaną biżuterią z pereł i złota. Pan młody ma na sobie brokadowy achkan w kolorze głębokiego grafitu, kremowe spodnie i prostą, kremową haftowaną czapeczkę, zachowując swój oryginalny zarost. Siedzą obok siebie na niskiej, rzeźbionej ławie, lekko zwróceni ku sobie, ze zrelaksowanymi dłońmi i wzrokiem skierowanym w obiektyw. Jasne tynkowane łuki, ciepłe światło filtrowane przez jali i kilka subtelnych różowych akcentów. Jest to portret skupiony na strojach i tych samych dwóch tożsamościach, bez inskrypcji religijnych czy wymieszanych rekwizytów rytualnych.