Chwila na wietrze

Filmowa, zbliżona nocna scena miejska – przesycona emocjami i atmosferą wolności – oddająca surowe poczucie wyzwolenia. Postać (której rysy twarzy muszą pozostać bardzo spójne z obrazem referencyjnym dostarczonym przez użytkownika), ubrana w rozpięty biały garnitur i ozdobiona wielowarstwowymi srebrnymi łańcuszkami na szyi oraz kolczykami, wychyla się przez okno samochodu pędzącego ulicami miasta. Z głową odchyloną do tyłu patrzy prosto w obiektyw, z buntowniczym, naładowanym emocjami wyrazem twarzy. Jego rozczochrane włosy szaleńczo smagane są silnym wiatrem – dynamicznie splątane i niesforne – częściowo zasłaniając twarz, a ruch fruwających pasm jest wyraźnie widoczny na jego policzkach i szyi. Złożone nocne oświetlenie miasta (w odcieniach cyjanu, bursztynu i czerwieni) rzuca intensywne, dynamiczne refleksy i smugi światła na jego twarz i bok pojazdu; rozmycie ruchu na scenie skutecznie oddaje dużą prędkość samochodu. Tło stanowi rozmyty, pełen bokeh pejzaż miejski – tętniąca życiem metropolia rozświetlona niezliczonymi światłami. Wygenerowany obraz musi ściśle odwzorowywać rysy twarzy i ogólny wygląd postaci referencyjnej, zachowując estetykę surową, miejską, awangardową, inspirowaną modą uliczną i nacechowaną wyraźną filmową fakturą.