Melancholijny deszcz

Sednem obrazu jest osoba stojąca w gęstym deszczu, z lekko przymkniętymi oczami i rozluźnioną twarzą, pozwalająca, by deszcz ją oblewał. Deszcz spływa po czole i policzkach, tworząc na skórze smugi wody; własne ubranie osoby, przemoczone deszczem, przylega do ciała, a przy niezmienionym oryginalnym stylu i kolorach ubrania materiał nabiera mokrej faktury. W tle drobne linie deszczu zwisają jak zasłona, a krople wody pryskają w powietrzu, wzmacniając realistyczne wrażenie „bycia w deszczu”. Ogólny nastrój łączy spokój z poczuciem uwolnienia; osoba jest lekko odwrócona bokiem, z zamkniętymi oczami, głowa lekko uniesiona i odchylona do tyłu. Chłodne cyjanowo-niebieskie tło, a podświetlenie z tyłu sprawia, że krople deszczu są wyraźne i przezroczyste. Lekko zmarszczone brwi, ulewny deszcz, mnóstwo pękatych kropli deszczu. Słabe cyjanowe światło za ciemną deszczową nocą. Zbliżenie od ramion w górę, z wyraźnie widocznymi porami na twarzy i spływającymi kroplami deszczu. Przyciemnione tło, melancholijny wyraz twarzy, kąciki ust proste. Osoba nadal ma na sobie własne ubranie.