Szmaragdowy wieczór Mehendi

Stwórz fotorealistyczny portret ślubny dokładnie dwojga dorosłych z obrazów referencyjnych. Obraz 1 to mężczyzna, a obraz 2 to kobieta. Użyj tych zdjęć jako jedynych odniesień do tożsamości. Zachowaj rozpoznawalną tożsamość obu twarzy, naturalne odcienie skóry, kształty twarzy, oczy, nosy, usta, linie włosów, zarost, widoczny wiek i proporcje ciała. Mężczyzna ma pozostać po lewej, a kobieta po prawej. Pozostają tymi samymi osobami pochodzenia indyjskiego, z naturalną fakturą skóry i wiarygodnym, delikatnym przygotowaniem ślubnym; bez rozjaśniania skóry, podmiany twarzy, odmładzania i generycznych twarzy modeli. Zastąp ich codzienne ubrania konkretnym strojem opisanym poniżej. Nadaj im naturalny, wygodny język ciała, wyraźne, niezasłonięte twarze i anatomicznie wiarygodne dłonie. Wykonaj pionowy portret średniego planu w formacie 4:5, mniej więcej od połowy ud lub od talii w górę, z odpowiednią ilością miejsca nad obiema głowami i wokół ramion na późniejsze kadrowanie. Obie twarze powinny być zwrócone w stronę aparatu i rozpoznawalne. Użyj realistycznej fotografii ślubnej, spójnego naturalnego światła, prawdziwych faktur tkanin i biżuterii, miękko oddzielonego tła i naturalnych wyrazów twarzy. Jedno zdjęcie fotograficzne z dokładnie dwiema głównymi osobami, bez podziału ekranu, ilustracji, tekstu, znaku wodnego ani dekoracyjnej ramki. Unikaj zachodniej sukni ślubnej, smokingu, kościoła i rekwizytów z szampanem. Konkretna stylizacja ślubna i scena: Kameralny przedweselny portret Mehendi na indyjskim dziedzińcu na początku złotej godziny. Panna młoda ma na sobie głęboko szmaragdowozieloną haftowaną lehengę z pasującą skromną bluzką, lekki różowo-zielony dupatta, złote kolczyki jhumka i powściągliwe kwiatowe ozdoby we włosach. Jej oryginalna linia włosów i rozpoznawalna twarz pozostają widoczne. Pan młody ma na sobie kurtę w kolorze kości słoniowej i przygaszoną szałwiowozieloną haftowaną kamizelkę. Siedzą razem wygodnie na niskiej, tapicerowanej ławce na dziedzińcu. Panna młoda trzyma obie dłonie naturalnie tuż nad kolanami, z dłońmi częściowo zwróconymi do aparatu, tak aby widać było delikatne brązowe wzory mehendi, bez skrajnych póz dłoni i rozcapierzonych palców. Pan młody lekko pochyla się ku niej, z jedną ręką swobodnie opartą na własnym kolanie; oboje patrzą w aparat ze spontanicznymi, ciepłymi uśmiechami. Akcenty w tle to różowa bugenwilla, małe kolorowe poduszki z tkaniny, plecione siedziska i miękkie dekoracyjne światełka, które zaczynają się żarzyć, bez czytelnych napisów. Zachowaj dokładnie obie twarze, realistyczne palce, naturalną skórę i faktury tkanin. Henna, zielone stroje i nieformalny, świąteczny dziedziniec odróżniają Mehendi od głównego wesela i od żółtego Haldi.